Diario

RSS
  • Het veranderende zelfde

    Mag 26 2012, 13:57

    Fri 25 May – Nils Frahm + support

    Onverwacht trad eerst ene Martin Heyne uit Berlijn op. Hij speelde gitaar en begeleidde zichzelf met een kastje vol vervormende geluiden – die hij eerst live inspeelde met zijn gitaar. Precies zo’n Berlijner ‘stadsmuzikant’. Zacht ging uiteindelijk het gezoem van zijn kastje over in een nieuw opgekomen muzikant: Greg Haines. Voorzichtig nam hij met zijn vingers de zaal over: kleine toontjes aan het einde van de piano. Zo gingen we verder in een wonderlijk kolossaal stuk! Zijn handen rupsten de piano over. Het leek chaos en klonk soms als een plots opkomende regenbui – die op een gegeven moment ook weer ophoudt. Ik weet niet precies hoe dat met ‘minimal music’ gaat, maar het lijken steeds dezelfde pakketjes noten, met af en toe een verandering ertussen. Het denderde door! Eigenlijk zoals dat in het echt ook gaat. Precies zoals woorden, steden en wegen blijven (en) veranderen. Greg had op zijn vleugel ook allemaal kastjes met knopjes en lichtjes staan. Hoewel het veranderende zelfde altijd denkt te blijven, leek hij daar met zijn knopjes verandering in te kunnen brengen. Alsof hij daarmee de tijd op een ander spoor zette, de dingen van hun natuurlijke loop kon beroven. Knopjes, schuifjes en lichtjes werden afgewisseld met pianotoetsen. Het duurde niet lang of de knopjes wonnen de strijd. De vleugel ontpopte zich tot een werkbank van harde geluiden, tot een ware draaitafel! Greg begon te deinen en zijn handen te dj’en. Harde, volle geluiden in een industrieel ritme. Met een harde klap eindigde het stuk en Greg sprong op, alsof het hem zelf overviel. Hij haalde er nog een Friese dichter bij uit de zaal en begeleidde zijn gedicht met zoete klanken. Greg zei niks van het Fries te verstaan. Toch leek hij te begrijpen waar het gedicht over ging: bij een langzaam geneuried ‘ierde’ gebruikte hij lage tonen, bij ‘sinne’ zocht hij het hoger op.

    Ik vond het nu al prachtig, maar dit was nog maar het voorprogramma! Waar ik voor kwam was natuurlijk Nils Frahm (natuurlijk ook een Berlijner!). In de pauze wijzigde hij de opstelling en wandelende hij geruststellend om zijn pianolandschap heen. Een vleugel, een ‘awkward goofy piano’ en twee synthesizers, trapsgewijs op elkaar gestapeld als was het een orgel. Nils begon met een experiment, een oefening die hij tijdens elk optreden zei te doen. Na zoveel keer kwam er zeker een keer iets goeds uit. En misschien was dit wel die keer… Hij begon te spelen op de goofy piano en wat hij speelde nam hij op. Toen hij achter de piano vandaan kwam, bleven de tonen spelen. En op de synthezisers speelde hij daardoorheen weer nieuwe tonen, die ook weer opgenomen werden. Even draaien aan de knopjes en toen kon hij op de vleugel helemaal los! Hoewel het album Felt (2011) rustig voortkabbelt, was dit concert vooral explosief. Die Nils zat soms achter de piano’s alsof hij een botsauto bestuurde. Als een vliegenmepper ramde hij op de toetsen. Zo veel energie! Wat fijn ook om na de voor mij onbekende Martin Heyne en Greg Haines nu de bekende klanken van Nils Frahm te horen. Al had hij de nummers, zoals een echte minimal muzikant betaamt, nog wat minimaler gemaakt. Het publiek en Nils Frahm waren blij van de wervelende show! Rond middernacht was hij aan de toegift toe en hij speelde de nummers bijna precies zoals op de cd. Het was zeer meditatief. Wat zou het fijn zijn om aan het eind van zo’n concert gewoon in slaap te mogen vallen en niet meer naar huis te hoeven! Niet van plek te hoeven veranderen. Ik deed het toch maar. Want veranderd een concert uit komen en met zo’n goed concert in mij door de fijne zomernachtstad naar huis fietsen was ook prachtend!