Diario

RSS
  • Setlist Paul Weller @ Melkweg 14-05-2010

    Mag 15 2010, 14:51

    Fri 14 May – Paul Weller

    Into Tomorrow
    Aim High
    Sea Spray
    Moonshine
    Up The Dosage
    From The Floorboards Up
    Peacock Suit
    Trees
    Invisible
    One Bright Star
    Shout To The Top!!
    No Tears To Cry
    Andromeda
    Pieces Of A Dream
    How Sweet It Is (To Be Loved By You)
    Pretty Green
    Start!
    Wake Up The Nation
    Fast Car, Slow Traffic
    Come On, Let’s Go
    ---
    Everything Has A Price To Pay
    All On A Misty Morning
    Brand New Start
    ---
    Echoes Round The Sun
    Find The Torch, Burn The Plans
    Art School
    Whirlpool’s End

    Paul Weller
  • Setlist Paul Weller @ Melkweg 13-05-2010

    Mag 15 2010, 14:50

    Thu 13 May – Paul Weller

    Moonshine
    Up The Dosage
    All I Wanna Do (Is Be With You)
    From The Floorboards Up
    Strange Town
    7 & 3 Is The Strikers Name
    Trees
    Let It Be Me
    No Tears To Cry
    Shout To The Top!!
    Pieces Of A Dream
    Broken Stones
    Wild Wood
    Wake Up The Nation
    Dust & Rocks
    Fast Car/Slow Traffic
    Start!
    Come On/Let’s Go
    ---
    Black River
    Find The Torch,
    Burn The Plans
    Art School
    The Changing Man
    ---
    Out Of The Sinking
    Scrape Away

    Paul Weller
  • Stomend afscheidfeestje Dirty Pretty Things

    Nov 23 2008, 13:54

    Sat 22 Nov – Dirty Pretty Things, DOG CALLED PHENIX

    Buiten, voor de ingang van de Melkweg begint de discussie al, dé Grote Vraag sinds de aankondiging in oktober van het einde van de Dirty Pretty Things; wat gaat Carl Barât hierna doen? En is er een kans dat.... héél misschien.... Voor ik via de garderobe de bar heb bereikt zijn de woorden Libertines, reunie en Pete Doherty al een keer of tien gevallen.

    Maar vanavond gaat het niet om Barât's legendarische vorige bandje, noch om oud bandmaatje Doherty, maar alleen de Dirty Pretty Things. De Britse rockers ogen niet bepaald als een uitgeblust bandje dat alleen nog even de tour af moet maken. Zoals op hun MySpace al aangekondigd; ze gaan eruit met een bang. En goeiedag zeg, daar is geen woord van gelogen. Op het moment dat ze opkomen en Wondering inzetten is de zaal binnen een seconde veranderd in een kolkende massa. Niks moshpit, de hele zaal is één grote springende en pogoende bende.

    Charismatische pretty boy Carl Barât zorgt voor een hoog percentage opgewonden meisjes in de zaal. Er zijn er zelfs twee die bezwijken en zijdelings worden weggedragen, lang geleden dat ik flauwvallende meisjes heb gezien bij een concert. Het wordt er uiteraard niet beter op als Carl in de toegift bij Hippy Son besluit z'n shirt uit te trekken en gitarist Rossomando even later zijn voorbeeld volgt.

    De imposant gespierde zwarte drummer Gary Powell (ook ex-Libertine), ook met ontbloot bovenlijf, houdt het tempo hoog en zweept de rest van de band op. Het enthousiasme op het podium is even groot als in de zaal. Powell raakt zelfs zodanig in vervoering dat hij na de set het podium niet verlaat maar in z'n eentje eindeloos het publiek blijft bedanken om vervolgens theatraal voorover te vallen. Als hij dit na de toegift wil herhalen wordt hij door Barât met lichte dwang van het podium gedirigeert.

    De mannen spelen een mooie, felle mix van de twee cd's waarbij vooral de oudere nummers als Deadwood, You Fucking Love It en Bang, Bang You're Dead bij het publiek voor extase zorgen. De band is goed op elkaar ingespeeld, het tempo is hoog en ondanks het rammelrock imago spelen ze behoorlijk strak. Come Closer van het tweede album is één van de weinige rustpunten, met prachtige samenzang.

    Die samenzang maakt de hele avond indruk. Op de albums is soms moeilijk te horen wie welk (deel van het) nummer zingt, maar naast Barât nemen bassist Didz Hammond en gitarist Anthony Rossomando af en toe de leadzang over, wisselen ze elkaar af binnen de nummers en zingen ze regelmatig driestemmig zoals bij knaller Buzzard & Crows, Plastic Hearts en hitje Tired Of England. En daarbij speelt Rossomando ook nog eens verdienstelijk trompet.

    Een stomende show en meer dan waardig afscheid. Als bij de uitgang de discussie over The Libertines weer oplaait (hou toch eens op mensen) bedenk ik dat we in de toekomst ongetwijfeld weer van Barât zullen gaan horen, en ongetwijfeld zonder zijn veelbesproken erfenis.

    originele review op You're The Same As Me

    Dirty Pretty Things
  • Subtiliteit ver te zoeken bij MGMT

    Nov 17 2008, 12:07

    Sat 15 Nov – MGMT, A Place to Bury Strangers

    Terwijl hun debuutalbum 'Oracular Spectacular' zo mooi uitgebalanceerd is kunnen de jongens van MGMT zichzelf live blijkbaar niet goed handhaven. De dikke geluidsbrij op stadionvolume die zaterdagavond over de Melkweg werd uitgestort was bij vlagen niet te harden.


    Dit was niet alleen aan de heren Goldwasser en Van Wyngaarden te wijten maar voor een groot deel aan de egotrippende bandgitarist die, als misplaatste jaren '80 metalheld, wijdbeens met wapperende haren alle nummers stuk voor stuk volledig dichtsmeerde met werkelijk stomvervelend gesoleer en eindeloze effecten-overbodigheid.
    Hij presteerde het regelmatig om de trademark synthloopjes van Goldwasser volledig weg te spelen en zo'n beetje elk nummer op te rekken tot ruim over de 10 minuten.

    De rest van de band was slecht op elkaar ingespeeld en speelde slordig. Heel af en toe kwam er iets herkenbaars bovendrijven uit het geluidsmoeras wat direct dankbaar door het publiek werd opgepikt. Bij 'Pieces Of What', 'Electric Feel', 'Kids' en '4th Dimension Transition' kregen we soms even een glimp mee van hoe het ook kan; gedreven en zonder franje, maar helaas duurden die momenten nooit lang. Grote hit 'Time To Pretend' (vrij vroeg in de set gespeeld) verdronk weer volledig in de galmende gitaarsoep. De handvol goede momenten wogen niet op tegen de aanslag op de zintuigen die de rest van de avond vormde.

    Heel jammer, want ik vind Oracular Spectaculair een waanzinnige plaat. Maar dit is niet hun eerste concert met slechte kritieken, ik vrees dat MGMT geen lang leven is beschoren als ze hun live reputatie niet snel verbeteren.

    originele post: You're The Same As Me
    MGMT
  • Imponerend vakmanschap van Shadow Puppets

    Ott 21 2008, 10:58

    Mon 20 Oct – The Last Shadow Puppets, Ipso Facto

    De zaal is tot de nok gevuld en gonst van gespannen verwachting. Het podium staat vol met stoelen, muziekstandaards, violen, cello's, blaasinstrumenten en een pauk. Geen alledaags tafereel in poptempel Paradiso. Dan dimmen de lichten, zet het orkest in en betreden de twee piepjonge gentlemen het podium. In stijl uiteraard; Miles Kane strak in pak, en Alex Turner in rock 'n roll uniform: strak leren jasje en zwarte skinnies. Achter hen een 16-koppig orkest met eigen dirigent.


    En dat op je 22e. Ik heb zowel The Rascals als Arctic Monkeys meerdere keren live gezien, maar het vakmanschap van deze heren komt vanavond nog meer tot zijn recht dan in hun afzonderlijke bandjes. Met name Miles Kane excelleert in freaky gitaarspel en fijne solo's. Maar het is vooral de samenzang die voor kippenvel zorgt. Hoeveel hun stemmen ook op elkaar lijken, ze vullen elkaar adembenemend goed aan, met steeds wisselende zang (bijvoorbeeld in Bowie cover 'In The Heat Of The Morning') en schitterende harmonie (Standing Next To Me).

    Lees hier de hele review

    The Last Shadow Puppets
  • Recensie: Oasis - Dig Out Your Soul

    Ott 9 2008, 12:28

    Sommige dingen veranderen nooit en dat is een geruststellende gedachte. Neem Oasis, want daar hebben we het over. Al 15 jaar lang hartstochtelijk geliefd en intens gehaat. Al 15 jaar lang produceren ze in-your-face britrock; meebrulbare anthems en prettige ballads, gebouwd op eenvoudige [euh ja, soms 'geleende'] riffs. Al 15 jaar lang vinden ze zichzelf vanzelfsprekend de beste band ter wereld, alle andere muziek 'rubbish', en blijven ze tot het einde der tijden genadeloos de vloer aanvegen met alles wat niet 'working-class' is, al hebben ze ondertussen miljoenen in de bank. Het trackrecord aan controversiele soundbites van de broertjes Gallagher zal wel nooit overtroffen worden.

    Maar toch lijkt er iets veranderd. Boze Liam is jaren geleden een rustige huisvader geworden, broer Noel heeft op zijn 41 de status van 'elderly statesman' bereikt ("what can I say, I'm cursed with opinion") en anno 2008 verkent Oasis heel voorzichtig nieuwe territoria. Niks buitenissigs, het is wel Oasis... en niet buiten de eigen comfort-zone, dat zou een verwerpelijke gedachte zijn ("It took me 15 years to build one, no one's gonna f*cking drag me out of it", aldus Noel), maar toch iets van vernieuwing. En dat loont. Dig Out Your Soul is goed, erg goed zelfs.

    Bij elke nieuwe Oasis gaat de vraag op of dit dan de plaat is die het niveau van Definitely Maybe en Morning Glory haalt. Of DOYS dat doet? Hoewel vorig album 'Don't Believe The Truth' al een terugkeer naar vorm was, is de vraag is nu voor het eerst in jaren weer echt relevant.

    Lees hier de hele review.

    tags: Oasis Dig Out Your Soul oasis
  • Gedreven Weller zet Paradiso in vuur

    Ott 5 2008, 22:23

    Sat 4 Oct – Paul Weller, Moke

    Op zijn vijftigste lijkt Paul Weller vitaler dan ooit en heeft hij nog steeds geen gebrek aan inspiratie, getuige zijn schitterende negende(!) soloalbum '22 Dreams' en een inspirerend en gedreven optreden in Paradiso gisteravond.

    Weller komt niet alleen vaak en graag in Amsterdam (hij heeft hier oa. een album opgenomen) hij heeft ook een trouwe fanbasis getuige de flinke rij die ruim voor aanvang van het concert voor de deur van Paradiso staat.

    Op persoonlijk verzoek van Weller mag Moke gedurende de hele Europese tour het publiek opwarmen. De als altijd in zwart Lagerveld gestoken heren staan een beetje krap op het podium voor de uitgebreide apparatuur van Wellers band. Moke speelt een lekkere gedreven set met o.a. 'Last Change' en 'The Long Way' en 'Bygone' van debuutplaat Shorland en zoals beloofd één nieuw nummer van het in 2009 verwachte vervolgalbum. Een meer dan fijne support.

    Rond half negen betreedt The Modfather himself onder luid gejuich het podium om direct stevig in te zetten met Peacock Suit. De band, die naast Ocean Colour Scene gitarist Steve Cradock (sinds jaar en dag vaste kracht) bestaat uit een bassist, drummer en toetsenist, heeft er duidelijk erg veel zin in en Weller maakt een bijzonder vitale indruk; ontspannen en in z'n element, en als altijd 'sharp dressed'.

    Lees hier het hele verslag

    Paul Weller
    Paradiso
    Paul Weller
  • The Rascals - Rascalize

    Ago 17 2008, 22:18

    Miles Kane en zijn Rascals hebben op London Calling m'n hart gestolen. Drie brutale Noord-Engelse schoffies die ontspannen en met achteloos gemak een stomende geluidsmuur over de verblufte zaal uitstortten.

    Nog voor The Rascals hun debuut uitbrachten verwierf Kane al bekendheid met het redelijk briljante sideproject The Last Shadow Puppets, naast onvolprezen Arctic Monkeys' frontman Alex Turner.

    Na het beluisteren van debuut 'Rascalize' wordt de enorme invloed van Kane op The Last Shadow Puppets pas goed duidelijk. De opbouw en melodie van de nummers is regelmatig vergelijkbaar. Maar waar The Puppets zich -plezierig- te buiten gaan aan strijkorkesten en melodieuze sixtiespop zijn The Rascals onstuimig en donker. Venijnige riffs en stevig gitaarwerk ('Freakbeat Phantom', 'Out Of Dreams'), maar ook gelaagd en melodieus ('Fear Invicted..'/ 'I'll Give you Sympathy'). Meestal alles binnen één nummer waardoor je soms de draad even kwijt bent, maar nooit de interesse. Daaroverheen spuugt Kane zijn bespiegelingen uit. Aangenaam en bij vlagen bijtend. Ik ben alvast voor.

    Originele Post: You're The Same As Me - Musicblog
    tags:
  • Mika temt de weergoden

    Ago 17 2008, 22:05

    Een hysterische kermisparade van acrobaten, marsmannetjes, dikke vrouwen in glitterjurken; alles komt voorbij. Zo gruwelijk 'over the top' dat het weer leuk is, en het publiek springt schaamteloos enthousiast mee. Daartussen rent, springt, danst, zingt(!) en heerst Mika over het Westerpark.

    Voor de tweede keer in anderhalve week naar het Westerpark. Na een indrukwekkend Radiohead in de zomerhitte, mag Mika het vanavond proberen onder de samenpakkende regenwolken. Het publiek trekt zich er weinig van aan; een bonte stoet aan regencapes en felgekleurde rubberlaarzen marcheert vrolijk het park binnen.

    Wij vallen halverweg Sam Sparro binnen die een aardige set neerzet, maar pas bij afsluiter en hitje 'Black And Gold' ook bij de biertenten enig gehoor krijgt. Met Hercules and Love Affair volgt een statische performance van twee nogal androgyne zangers zangeressen, zouteloze beats & monotone bliebs. Kan niet boeien.

    Mika heeft er duidelijk zin in, refereert enthousiast aan zijn show in de HMH, (volgens hem een van zijn beste) en kondigt regelmatig nummers in het Nederlands aan.
    Alle hits van debuut 'Life in Cartoon Motion' komen voorbij in een complete kermisrevue op een overvol podium. Van een dikke vrouwen showballet, tientallen bunnies in optocht en een enorme skeletpop tot ballonnen-kanonnen en een milkshake blowup die over het publiek gaat. Schaamteloze camp, maar ondertussen maakt Mika indruk met zijn loeihoge en loepzuivere stem en energie; hij rent, springt, danst, speelt piano en geeft een -behoorlijk serieuze- drumsolo op olievaten ten beste. In de toegift verzoekt hij de weergoden door het nieuwe nummer 'Rain' te spelen. Het blijft droog. Als hij afsluit met een 2e keer 'Relax, Take It Easy' staan ze ook achterin te springen.

    Ongecompliceerd en lekker. Met een enorme glimlach fiets ik naar huis terwijl de hemel openbarst.

    originele post:
    You're The Same As Me - Musicblog
    tags:
  • dEUS Melkweg

    Mag 22 2008, 10:02

    Tue 15 Apr – dEUS - Sold out!

    Voor wie de setlist nog zocht:

    * When She Comes Down
    * Sun Ra
    * Favorite Game
    * Fell Off The Floor Man
    * The Architect
    * Slow
    * Nothing Really Ends
    * Bad Timing
    * Instant Street
    * What We Talk About
    * Smokers Reflect
    * Roses
    * Oh Your God

    * Theme From Turnpike
    * Is A Robot
    * Suds & Soda